Gevlucht maar niet verloren – Alexi familie

oekraine.f2f.alexi.family.street‘De druk op mij werd steeds groter. Tachtig procent van de mensen in de Krim zijn Russen. Ik was bij een paar vrienden. Ik zei iets goeds over Oekraïne: dat het goed is om een zelfstandige republiek te zijn en dat we daar trots op kunnen zijn. Ze keken mij aan alsof ik in de kerk stond te vloeken. Het gevoel van onveiligheid groeide. Het was net of mensen niet meer nadachten, maar gewoon overnamen wat zij de pro-russische lobby hoorden roepen. Het waren niet onze vijanden, maar juist onze vrienden waarvoor we op onze hoede moesten zijn.’

We zijn op bezoek bij de Alexi familie. Zij besloten hun leven in de Krim te verruilen voor een leven in het veilige westen van Oekraïne. Nu zijn zij hier zonder bezit, zonder echt bestaan. Op dit moment leeft het gezin van dag tot dag, hopend dat er iets gebeurt dat hun leven een positieve wending kan geven. Dat moment is aangebroken. Onze reisgroep heeft op advies van contact Peter Gabor besloten dit gezin te helpen bij het opbouwen van hun bestaan. Alex vervolgt zijn verhaal.

‘Toen moesten wij een keuze maken. Was dit de plek waar we wilden leven en waar we kinderen op wilden voeden. We besloten dat we dat niet wilden. We vertelden niemand dat we zouden vertrekken. We wisten niet meer wie wij konden vertrouwen. We hebben mee genomen wat we konden dragen en zijn op de trein gestapt naar het westen.’

Op een zonovergoten terras in het centrum van Beregowo maken wij de balans op. We gaan deze familie helpen een koffie-cabine te exploiteren. Hoe zij aan de materialen moeten komen, hebben zij zelf al uitgezocht. Wat nog ontbreekt is het geld. We leggen onze bijdragen bij elkaar. Volgens de berekeningen was € 1500,- voldoende om het project uit te voeren. Wij komen tot een totaal van € 1100,-. Daarmee kunnen in elk geval vergunningen en de aankoop van de cabine worden geregeld. We spreken af dat Peter Gabor zicht houdt op het project.

Op een te krap bankje op de zolderkamer van Alex praten we verder. Hij heeft een photoshop-ontwerp van zijn koffiehoek gemaakt. We maken er een foto van. Dit is belofte. Nu alleen nog de verwerkelijking. Aan de financiën zal het niet liggen, maar hoewel er hier in het westen van Oekraine geen sprake is van een oorlogssituatie, raakt de crisis wel het hele land. Overheid durft geen besluiten te nemen, geld ontwaard snel en inflatie is enorm. Alexi is blij met de hulp die we hem en zijn gezin bieden. De wereld veranderen we er niet mee, maar de wereld van dit gezin krijgt ineens een gouden randje! Alexi sluit zijn verhaal af.

‘Dit appartement mochten we gebruiken. Niets van wat hier staat is van ons. Alles is in bruikleen. Als ik hier een nieuw leven kan opbouwen, dan pak ik die kans met twee handen aan. Dit is de kans die ik nodig had. Dankjewel!’

Oekraine.sep.2014.groepsreis11Weer buiten lopen we naar een koffie huis waar men werkt met het koffie apparaat wat Alexi ook wil gebruiken. De koffie is van Lavazzo, een internationaal en gerenommeerd merk en hier in Oekraïne enorm sterk!