Familie Béres – Oekraïne

Statusverslag op 16 september 2014 – bezoekverslag

Kort en vreselijk bericht
Oekraine.F2F.beres.grandmam.with.akosAfgelopen april kregen wij via de mail een korte melding:
‘Vader Josi Beres is overleden.’
Een week later ontvingen wij nog een bericht.
‘Moeder Livia Beres is overleden.’
Meer nieuws kregen wij op dat moment niet te horen. Afgelopen september bezochten wij in Oekraïne de grootouders van de kinderen Beres: vader en moeder van vader Josef. Het was in het dorpje Gut. Aan de buitenkant lijkt dit een plek van rust en vrede, maar onder de oppervlakte borrelt er heel wat.

Bezoek aan de weeskinderen Beres
Vandaag stonden wij voor dat huis. We bezochten de opa en oma van de drie weeskinderen. We baden en lieten de rest van het projectgeld achter als ruggesteun voor de opa en oma. De besteding daarvan was vrij te besteden voor de zorg van de jongens.

Oma en moeder
We moesten even zoeken, maar een vriendelijke buurvrouw wees ons het goede huis aan. Elizabeth, de moeder van Josi kwam ons tegemoet. Ze vroeg ons vriendelijk wat wij kwamen doen: ‘Wat kan ik voor doen lieve mensen?’. Kleinzoontje Akos hangt om haar been.

Onze zorg was dat de drie weeskinderen in kindertehuizen zouden worden geplaatst. Deze zorg werd onmiddellijk weggenomen. De ouders van Josi Beres hadden alle drie de kinderen in huis genomen. Elizabeth loopt voor ons uit naar de ingang van de woning. Voor de deur van de huiskamer houdt zij in. Achter de deur is het licht. Er komt heel veel geluid uit de kamer. Elizabeth opent de deur. Daar zien we de twee andere jongens met twee babysitters. Elizabeth krijgt hulp in de zorg voor de kinderen. Het valt haar nu en dan erg zwaar. Niet alleen is zij zelf al een vrouw op leeftijd, maar de kinderen dragen een zware last met zich mee en soms weet zij gewoon niet wat zij de jongens moet zeggen.

Vragen en verdriet
‘De jongens kunnen het niet plaatsen. Ze denken nog steeds dat papa en mama elk moment binnen kunnen lopen.’ De kleine Akos houdt zich stevig vast aan zijn oma. Geen seconde wijkt hij van haar zijde.

Peter Gabor legde uit dat we graag zouden horen hoe het nu gaat. De vrouw breekt in huilen. Het is niet allemaal verstaanbaar, maar uit het diepst van haar hart snikt zij haar verdriet uit.
‘Hoe kan dit allemaal gebeuren…’ vraagt zij zich hardop af.
‘Ik heb de energie niet meer, maar ik wil deze jongens niet tekort doen. Direct toen men ons vroeg of wij de kinderen op wilden nemen, heb ik ja gezegd. Maar ik ben niet meer zo jong. Ik heb kinderen opgevoed en nu moeten we dat opnieuw doen voor onze kleinkinderen. Financieel redden we het wel. We krijgen ook hulp, maar er zijn zoveel zorgen… zoveel’

Kinderen zonder ouders
Elizabeth wist dat Livia na het overlijden van haar man met een grote depressie kampte. Zij had voor zijn dood al strijd met depressieve gevoelens. Dat werd na de dood van Josi notabene op Goede Vrijdag nog erger. Elizabeth had Livia wel gezegd geen rare dingen te doen. De kinderen hadden haar nu meer dan ooit nodig. Op een ochtend kwam Livia de kinderen brengen voor de oppas. Ze deed dat wel vaker, maar dit keer was het anders….

Enkele uren later kwam het vreselijke bericht dat ook Livia het leven had gelaten op dezelfde plaats als haar man. De kinderen hebben hun beide ouders op dezelfde dag begraven. Elizabeth had God gevraagd om een teken van hoop. Op de dag van de begrafenis regende het, maar tijdens de begrafenis brak de zon door. Elizabeth putte daar hoop uit.

Oekraine.F2F.beres.children.with.grandparentsSamen zullen we het voor elkaar krijgen’
Vader van Josef Beres komt binnen van het werk. Hij heet ook Josi. We maken kennis en ik vertel hem kort het doel van ons bezoek. Ik leg uit dat we elkaar misschien niet kennen, maar dat we zeker wel iets gemeen hebben, namelijk de nagedachtenis aan Josi en Livia Beres. Vader Beres zegt dat hij het heel bijzonder vindt dat we van zover komen om te helpen.

Elizabeth vervolgt haar verhaal. Meerdere mensen gaven aan dat er wel adoptiegezinnen waren voor de kinderen. Maar het kwam niet in Elizabeth haar hoofd om de kinderen te laten opdelen. Ze was daarin resoluut. Niemand anders zal de kinderen uit elkaar halen. Zij zou de opvoeden zelf op zich nemen. Nu en dan is het zwaar om als oudere moeder te fungeren. Maar met enige hulp zullen de grootouders het voor elkaar krijgen.

Leven uitspreken
We bidden en ik handig een restbedrag van het project over. Daarbij geef ik aan dat zij met elkaar kunnen bespreken of er nog extra hulp nodig is. Daarna nemen wij afscheid. De jongetjes Beres hobbelen mee naar het hek.
‘Merkt u of zij alles meekrijgen wat hen is overkomen?’ vraag ik Elizabeth.
‘Laatst vroeg Josi, de oudse mij: oma, waarom hebben andere kinderen wel ouders en wij niet?’ Op zo’n moment breekt je hart. Je zou ze zo terug willen halen uit het graf, maar dit is waar wij het nu mee moeten doen.

Wel rouw, geen schuld
Moeder Elizabeth kijkt vragend voor zich uit. Er is rouw, maar er is geen schuld. Wij kunnen die schuld niet aan. Onze schuld is gedragen aan het kruis: Jezus Christus droeg onze schuld. Op een dag zullen we niet meer in raadselen, maar in waarheid zien. Dan zullen we antwoorden krijgen op alle vragen die zich in dit leven opstapelen. Ik spreek met moeder Elizabeth over de ondernemerszin van Josi: zijn ideeën en de energie waarmee hij die uitwerkte. We delen de goede herinneringen. Het is zoals het op de begrafenis was: het ene moment regent het en het volgende moment schijnt de zon.

Statusverslag op 10 december 2013

Familie Béres woont in een dorp in Oekraïne. Vader is leraar. Hij verdient 90,- Euro per maand. Dat is niet genoeg. Het mimimum benodigde bedrag per maand voor een gezin van vijf personen is 220,- Euro.

Vader wil een groentekas aanleggen. Daarmee verhoogt hij de opbrengst van zijn land. De meeropbrengst kan hij verkopen en levert naar verwachting gemiddeld 40,- Euro per maand op. We gaan aan het rekenen. De kosten voor de kas bedragen 700,- Euro. Vader Szilagy vraagt om een extra bedrag van 200,- te lenen. Die lening wil hij terugbetalen van de eerste oogst uit de kas.

Het inkomen van de familie komt met de kasopbrengst op 130,- per maand. Dat is nog niet voldoende. Over een jaar kijken we of we ook de stal kunnen uitbreiden zodat het gezin in het eigen onderhoud kan voorzien en het maandbedrag optrekt tot aan het minimum benodigde inkomen.

Na een week is er een plan voor de kas, een waterpomp en zijn er in het huis nieuwe meubels geplaatst. Het is feest. Als we vertrekken is vader druk bezig de kas te bouwen.

oekraine.beres.family2

 

Laatste bericht familie Béres

Juni 2014 ontvingen wij bericht dat vader Béres zichzelf van het leven beroofde. Hij bleek een alcoholprobleem te hebben wat de kop weer opstak. Het was niet zijn eerste poging tot zelfmoord, maar ditmaal was het hem gelukt. Een week later ontnam ook zijn vrouw zich van het leven. De drie kinderen Béres hebben opvang gevonden bij opa en oma. Wij onderzoeken momenteel de mogelijkheid om de grootouders te ondersteunen in de opvoedtaak. Helaas toont deze tragedie onder meer aan dat materiele hulp alleen onvoldoende is. Het programma moet intensief samen gaan met gebed en het bouwen van relatie. Dit laatste is een taak die onze lokale contactpersonen zeer serieus oppakken.